Blogs over Specifieke wensen

Na maanden van ziek zijn, zoeken en niet weten wat er mis is, besluit Floortje Dessing dat het anders moet. Haar lichaam is leeg, haar energie verdwenen. Herstel vraagt meer dan rust alleen. Ze kiest bewust voor afstand, structuur en medische begeleiding en reist af naar Park Igls, een plek waar lichaam en herstel centraal staan. In haar eigen woorden beschrijft ze hoe diep ze moest gaan om weer langzaam op te krabbelen.Floortje: 'Het moet alweer bijna een half jaar geleden zijn dat ik me steeds brakker begon te voelen. Onverklaarbare pijn in m’n lichaam, eindeloze vermoeidheid en nul energie. De blijdschap die ik normaal voelde als ik weer op pad ging voor een lange reis was verdwenen. Niet veel later lukte werken ook niet meer. M’n lijf en m’n geest wilden simpelweg niet meer. In de maanden die volgden ging ik eindeloos op zoek naar een verklaring. Wat was er met me aan de hand? Ik begon bij de huisarts en kreeg via hem allerlei verwijzingen naar specialisten. Zonder resultaat. Daarna stapte ik over naar het alternatieve circuit. Ik bezocht artsen en therapeuten die hoopten iets te kunnen zeggen over mijn constitutie. Alles om maar te begrijpen waarom ik me zo slecht voelde.De ene dag lag ik op een massagetafel terwijl iemand met zijn handen over mijn benen en buik streek om me energie te geven. De volgende dag liet ik mijn lichaam testen door een apparaat dat via kristallen zou kunnen zien wat er mis was. Ik ging naar fysio’s, masseurs en ademtherapeuten. Elke ochtend deed ik trouw yoga, tot zelfs dat niet meer ging. Ik had er de energie niet meer voor. Niets hielp. Ik voelde me alleen maar slechter. Drie maanden later kwam eindelijk de diagnose: ernstige verklevingen in mijn ingewanden. Na een zware operatie en twee weken ziekenhuis begon ik me langzaam beter te voelen. Wat een opluchting. Tegelijk merkte ik hoeveel schade die maanden hadden aangericht. Nog los van de operatie zelf. Ik voelde me als een leeggelopen ballon. Geen energie, veel spierkracht verloren, te licht, stram. In de weken daarna lag ik veel in bed om te herstellen. Ik ging wel steeds vaker naar buiten om te wandelen. Dat lukte nog net. Maar alleen thuis zijn, afgewisseld met de fysio, werkte niet voldoende.Ik wist: ik moet naar een plek waar ik gericht aan mijn herstel kan werken. Weg van thuis, zonder afleiding. Ik moet naar een retreat. Niet te ver van Nederland. Met goede, medische begeleiding. In de natuur, het liefst in de bergen.